Lentegevoelens, vrolijkheid en vlinders in de buik

Lentegevoelens, vrolijkheid en vlinders in de buik

Een week na onze lancering lezen we trots nog eens al die lovende woorden terug die de media voor ons overhadden. Zorgde ons aanbiedingsboek Vreemd genoeg eerder al voor lentekriebels bij Johannes van der Sluis op Tzum, afgelopen week schreef hij ook nog eens een prachtige recensie over De plaats van Mario Levrero.

“Daar duikt het weer op, het herontdekkingsvirus, en het spijt me voor de Nederlandse schrijvers (Van Mersbergen, Pruis) die boos zijn over dit fenomeen, maar dat het nog maar lang moge rondwaren. Met de uitgave van De plaats kunnen we immers weer in onze handjes knijpen; een fenomenale roman, en ook nog eens op heel fraaie manier uitgegeven. (…) Deze roman maakt duidelijk dat de hel niet zozeer de anderen zijn, zoals Sartre wilde, als wel het zelf, die verschrikkelijke gevangenis van vervreemding en marteling. De eenzaamheid als trouwe vriendin en yerba mate en rijst als lunch. Hopelijk wordt er snel meer van Levrero uitgegeven en als men toch bezig is graag ook nog iets nieuws van Roberto Arlt. Uitgeverij Bananafish, vamos arriba!”

Arjan Peters nam voor de Volkskrant de avonturen van Doctor Faustroll en diens onafscheidelijke deurwaarder en hondskopbaviaan tot zich en deelde gul vier sterren uit:

“Maar wat er ook gebeurt in dit avontuurlijke verhaal over een doctor (‘geboren op 63-jarige leeftijd en gestorven op 63-jarige leeftijd’) die met een deurwaarder en een baviaan die telkens vreugdeloos ‘Ha ha’ zegt, in een bootje van Parijs naar Parijs vaart en onderweg allerlei buitenissige eilanden aandoet, de geest van waaruit dit humoristische, leerzame en poëtische boek is geschreven, sleept je overal doorheen: er is zoveel méér denkbaar dan je doorgaans voor mogelijk houdt, niets is vanzelfsprekend, routine is welbeschouwd absurdisme.

Zo kan de wereld nog leuk worden ook. Met daarbij de suggestie dat we al in deze dimensie leven, zonder het nog te weten.”

Maarten Moll interviewde oprichters Joustra, Mokken en Ponte en trof in hen “Drie enorme boekenliefhebbers die enthousiast vertellen over Bananafish, dat, benadrukken ze, niet gezien mag worden als een uit de hand gelopen hobby, maar als een blijk van grote liefde voor het boek.” Zo is het. Een kleine week later schreef Moll (blendle) opgetogen over Vreemd genoeg nadat hij zich verloor in de daarin afgedrukte eerste hoofdstukken van Onder de zoden. Om vervolgens gefrustreerd te moeten vaststellen dat het boek pas in de zomer verschijnt.

“Geniaal bedacht van Máirtín Ó Cadhain (1906-1970), die gezien wordt als een van de belangrijkste Ierse schrijvers van de twintigste eeuw. Onder de zoden werd overigens pas in 2014 in het Engels vertaald. Ik verheug me enorm op dat boek.

En nu komt het addertje, want Onder de zoden verschijnt pas in de zomer in het Nederlands. Ik was zo opgegaan in alle informatie over boek en schrijver dat ik vergeten was dat ik een aanbiedingsfolder las.

Ik was liever onwetend gebleven, en het spijt me als ik u nu ook smachtend laat wachten tot Onder de zoden in de winkel ligt.”

Ook Arjen Fortuin wisten we vrolijk te stemmen met Vreemd genoeg, zo blijkt uit zijn column in NRC Boeken van deze week:

“Kleine uitgevers met zendingsdrang zorgen toch al voor veel vrolijkheid: zo is er ineens uitgeverij Bananafish, die zich geheel wijdt aan ‘vreemd genoeg onvertaalde literatuur’. Zoals Taqwacore van de Amerikaan Michael Muhammad Knight, ‘de Hunter Thompson van de islamitische literatuur’. Uit de flaptekst: ‘In een huis in Buffalo, New York, leeft een groep jonge moslimpunks: boerqadragende riot grrlls , soefi’s met hanenkammen, straightedge soennieten, sjiitische skinheads en radicaalfeministische moslima’s.’ Eigenlijk kan het boek dan alleen nog maar tegenvallen. Maar het is nieuw en maakt bijna net zo nieuwsgierig als de burnout van Harry Potter.”

Tegenvallen zal het in ieder geval niet volgens Joost Baars van Boekhandel van Rossum. Hij prijst Taqwacore als volgt aan:

“De islam heeft geen Verlichting nodig, maar Punk. Met dat idee schreef Michael Muhammad Knight Taqwacore, over een brave moslimjongen die terechtkomt in een studentenhuis in Buffalo, waarin moslims hun geloof laten samenvloeien met het anarchisme van de hardcore. Taqwacore is een snelle, grappige en intelligente schelmen- en coming-of-age-roman. Er wordt gezopen, gebeden en nog meer gediscussieerd, door straightedge fundamentalisten, burqafeministen, shiïtische junkies en punkmystici. Je houdt ze niet voor mogelijk, maar mogelijk zijn ze, want Taqwacore is niet meer fictief. Deze ware cultroman heeft in Amerika, Maleisië, Turkije en elders moslimpunkgemeenschappen doen ontstaan waarin harde muziek wordt gemaakt en autoritaire structuren worden bevraagd, zowel die binnen de islam als die in het kapitalistische westen.”

Van Rossum is bovendien niet de enige boekhandel die ons in het hart sloot. De week werd zelfs afgesloten met een heuse liefdesverklaring van die andere prachtige boekhandel: Passa Porta in Brussel.

“We zijn een beetje verliefd.

Op een nieuwe, jonge uitgeverij. Ons boekhandelaarshart maakt vreugdesprongetjes bij al dat schoons.

Bananafish zal zich gaan toeleggen op ‘vreemd genoeg onvertaald’ proza. Hun eerste vierling mag er alvast zijn. Eindelijk Doctor Faustroll van Alfred Jarry in vertaling! En Ernest J. Gaines , die tot voor kort nog gold in onze afdeling Engelstalige letteren. De ons onbekende Mario Levrero blijkt ook een voltreffer (een mooie aanwinst voor uw bibliotheek Zuid-Amerikaanse auteurs) en een cultboek dat een cultgroepering voortbracht: Taqwacore.

Onwaarschijnlijk goed, niet enkel onverklaarbaar onvertaald.”

En toen ontvingen we ook nog bovenstaande illustratie van Joost Swarte. Dank voor al dat moois! Wij trekken blozend het weekend in.

One thought on “Lentegevoelens, vrolijkheid en vlinders in de buik

Comments are closed.